Και τώρα; Τι κάνουμε;

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015


-Πριν αρχίσω να γράφω τις θέσεις και τις απόψεις μου για όλα όσα σημάδεψαν τη χώρα τις τελευταίες μέρες, θέλω να ξεκαθαρίσω με απόλυτη ειλικρίνεια ότι στις τελευταίες εκλογές ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΑ ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
-Επίσης, να σημειώσω, ότι αυτές οι απόψεις γράφονται με την προϋπόθεση, ότι όλα όσα διαδραματίστηκαν μέχρι το τέλος της συμφωνίας, δεν εμπεριείχαν κάποιο δόλο από την πλευρά της Ελληνικής κυβέρνησης. Για να εξηγούμαστε: Αν στο μέλλον αποδειχθεί κάτι τέτοιο, δεν ισχύει τίποτα από τα παρακάτω…

Είναι 04:40 ξημερώματα Παρασκευής 17 Ιουλίου. Εδώ και λίγες μέρες ένιωθα την ανάγκη να εξωτερικεύσω κάποιες σκέψεις και απόψεις μου για όσα συνέβησαν σε πολιτικό και εθνικό επίπεδο… Όχι για να πείσω κάποιους, να υποδυθώ κάποιον ρόλο ή να κάνω τον μεγάλο αρθρογράφο και αναλυτή. Απλά για να βάλω κάποιους συμπολίτες και συμπατριώτες μου στη διαδικασία να σκεφτούν πιο ψύχραιμα ορισμένα πράγματα, γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι και εξαιρετικά επικίνδυνοι!
Το κοινό ερώτημα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών τις τελευταίες μέρες και ώρες, είναι: Και τώρα; Τι κάνουμε; (αυτό που θέλησα να βάλω και τίτλο στα γραφόμενά μου). Είδα γύρω μου, γνωστούς και φίλους που είτε στήριξαν το κόμμα που κυβερνά είτε όχι, να είναι, άλλοι  απογοητευμένοι, άλλοι πικραμένοι, άλλοι φανερά αγανακτισμένοι, άλλοι να προσπαθούν να κρατήσουν –προς στιγμήν- χαμηλούς τόνους και άλλους να συνεχίζουν να υπερασπίζονται τις αποφάσεις που πήρε η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός.
Οι περισσότεροι πήραν θέση βιαστικά και με θυμό, ο οποίος σαφώς είναι δικαιολογημένος. Περίμεναν πολλά από αυτή την κυβέρνηση ΟΛΟΙ, ανεξαρτήτως αν την ψήφισαν ή όχι. Και θεώρησαν, -όπως λένε οι ίδιοι-, ότι «τους πούλησε», ότι «γκρέμισε την τελευταία ελπίδα που είχαν», ότι «άλλα έλεγε και άλλα έκανε» και πολλά ακόμα που δεν γίνεται να γραφτούν δημόσια…
Τι δικό μου ερώτημα είναι: Αλήθεια, τι περιμέναμε από μια κυβέρνηση; Τι περιμέναμε από έναν Πρωθυπουργό και από 162 βουλευτές; Να σώσουν τη χώρα; Με ποιο τρόπο; Δυστυχώς, τα μαγικά ραβδάκια που κάνουν θαύματα είναι μόνο μέσα στα παραμύθια. Η αλήθεια είναι μία και όσο γρηγορότερα  την κατανοήσουμε, τόσο καλύτερα για όλους μας: Βρισκόμαστε σε μια οικονομική κατάσταση σαν χώρα που είναι αδύνατον «να περάσει το δικό μας». Άλλωστε μέχρι και λίγο πριν το τέλος της συμφωνίας, ήμασταν μόνοι μας και παλεύαμε με «θηρία». Όχι απλά σαν Δαυίδ και Γολιάθ, αλλά σαν Δαυίδ με δεκάδες ακόμα Γολιάθ! Το ότι καταφέραμε να φέρουμε μαζί μας τη Γαλλία, την Ιταλία και μερικές ακόμα μικρότερες χώρες είναι στα θετικά των όσων διαδραματίστηκαν…
Έγιναν λάθη από την κυβέρνηση κατά τη διαπραγμάτευση; Σαφώς. Άλλωστε το ομολόγησε και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός σε συνέντευξή του. Στείλαμε μήπως κάποιον Θεό ή έστω ημίθεο στη διαπραγμάτευση και δεν το ξέρω; Πρωθυπουργό και ανθρώπους στείλαμε και –καλώς ή κακώς- δεν υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που να μην κάνει λάθη.
Η άποψή μου, μετά τα όσα συμβαίνουν όλα τα τελευταία χρόνια είναι μία: Την Ελλάδα δεν πρόκειται να τη σώσει κανένας Πρωθυπουργός και καμία κυβέρνηση, όσο καλές προθέσεις και να έχουν. Δεν μπορούν υπό τις παρούσες συνθήκες. Είναι αδύνατον! Την Ελλάδα μπορούν να τη σώσουν μόνο οι ίδιοι οι Έλληνες!! Με το να καθόμαστε στον καναπέ ή στην καφετέρια ή στο σπίτι μας ή στις τηλεοράσεις και να ασκούμε κριτική εκ του ασφαλούς, για τα πάντα, δεν πρόκειται να καταφέρουμε απολύτως τίποτα!! Έτσι θα κυλήσει η ζωή μας για τα επόμενα 20 τουλάχιστον χρόνια. Οι πολιτικοί δεν θα μπορούν να αντεπεξέλθουν στις συγκυρίες, οι κυβερνήσεις θα αλλάζουν κάθε 6 μήνες ή κάθε χρόνο και εμείς θα κλαίμε τη μοίρα μας, θα φωνάζουμε, θα βρίζουμε, θα χτυπιόμαστε και θα ουρλιάζουμε σαν ζώα, χωρίς να γίνεται απολύτως τίποτα…
Τη μοίρα του ο κάθε λαός τη διαμορφώνει μόνος του. Οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί πρέπει απλά να είναι υπηρέτες των πολιτών και να διαμορφώνουν πολιτικές που να καθιστούν καλύτερη τη ζωή μας. Τη ζωή που πρέπει να πάρουμε στα χέρια μας! Πρέπει να αγωνιστούμε για καλύτερη ζωή. Περιμένοντας καρτερικά ένα θαύμα, αυτό δεν πρόκειται να έρθει. Εμείς θα κάνουμε το θαύμα και την  αλλαγή στη ζωή και στη χώρα μας. Παλεύοντας, ναι, παλεύοντας ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες. Πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε μοιρολάτρες. Πρέπει να σταματήσουμε να τα περιμένουμε όλα από τις κυβερνήσεις και τους πολιτικούς, μόνο και μόνο επειδή τους ψηφίσαμε. Τελείωσαν οριστικά οι εποχές που ψηφίζαμε και γινόμασταν κομματόσκυλα με σκοπό να διοριστούμε στο δημόσιο ή να έχουμε κάποιο άλλο όφελος.
Τώρα, πρέπει να δουλέψουμε. Να αγωνιστούμε για το καλύτερο. Να ξεχάσουμε τα παλιά, να σταματήσουμε να περιμένουμε να ζήσουμε από τη σύνταξη του παππού και της γιαγιάς, ή των γονιών μας. Πρέπει να βρούμε τρόπους και διεξόδους για να παράγουμε. Ατομικά ή ακόμα καλύτερα και ομαδικά. Ευκαιρίες πάντα υπάρχουν. Πρέπει να εκμεταλλευτούμε τα πάντα. Ζούμε σε μια χώρα που αν αξιοποιούσαμε κατάλληλα μόνο τρεις τομείς, πρωτογενή τομέα –αγροτιά και  κτηνοτροφία-, τουρισμό και πολιτισμό, δεν θα είχαμε κανένα απολύτως οικονομικό πρόβλημα. Δεν είμαστε καθόλου τεμπέληδες όπως θέλουν να μας παρουσιάζουν οι… «φίλοι μας» στα περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Είμαστε δουλευταράδες, αλλά θέλουμε αυτό που κάνουμε να έχει αντίκτυπο και αποτέλεσμα. Και μπορούμε να τα έχουμε κι αυτά…
Για να γίνουν αυτά πρέπει άμεσα να ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ από την κυβέρνηση και τους πολιτικούς να δοθούν κίνητρα στους πολίτες να επιχειρήσουν. Χωρίς γραφειοκρατία και με χρηματοδότηση που είναι απαραίτητη αυτές τις εποχές. Υπάρχουν τρόποι και υπάρχουν και χρήματα, είτε από την Ε.Ε., είτε από το ίδιο το κράτος. Τα εκατομμύρια στρέμματα δημόσιας γης παραμένουν ανεκμετάλλευτα. Και βέβαια μιλάμε για αληθινή χρηματοδότηση και με χρήμα προκαταβολικά ώστε να μπορούν να εκμεταλλευτούν τέτοιες περιπτώσεις και οι μη κατέχοντες. Όχι να πρέπει να βάλουν πρώτα χρήματα για να φτιάξουν μια επιχείρηση και μετά να τα πάρουν πίσω, γιατί απλά σήμερα ελάχιστοι διαθέτουν. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μη «φαγωθούν» τα χρήματα αυτά όπως έγινε παλιότερα με χιλιάδες επιδοτήσεις. Όπως για παράδειγμα να αναλαμβάνει το ίδιο το κράτος να δημιουργήσει και να πληρώσει τις υποδομές του επιδοτούμενου (κτίρια, φυτώρια, ζώα, ενοικιαζόμενα δωμάτια, κ.τ.λ.) και να μην έρχεται ο ωφελούμενος καθόλου σε επαφή με «ζεστό χρήμα».
Και βεβαίως να κάνουμε σαν Έλληνες το χρέος μας απέναντι στα Ελληνικά προϊόντα που πρέπει να τα προτιμούμε πλέον στον απόλυτο βαθμό και παράλληλα… το χρέος μας απέναντι σε προϊόντα άλλων χωρών (δεν θέλω να αναφέρω ποια προϊόντα, καταστήματα, ή σούπερ μάρκετ εννοώ, τα ξέρετε άλλωστε όλοι πολύ καλά).
Δεν μας φταίει λοιπόν, κανένας Τσίπρας, κανένας Καμμένος, κανένας Πρωθυπουργός και καμία κυβέρνηση αγαπητοί μου. Εμείς είμαστε ο λαός και εμείς απλά ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ από τους υπηρέτες μας κυβερνώντες να μας δώσουν ευκαιρίες για να δουλέψουμε και να δημιουργήσουμε. ΜΠΟΡΟΥΜΕ. Χωρίς λαμογιές, χωρίς κλάψες και χωρίς ανάθεμα. Όλα μπορούν να γίνουν, αρκεί εμείς οι ίδιοι να το ΘΕΛΟΥΜΕ πραγματικά…

Θα μπορούσα να γράψω ακόμα πάρα πολλά, αλλά δεν θέλω να σας κουράσω άλλο. Ας αρχίσουμε με τα βασικότερα και μετά μπορούμε να δούμε και όλα τα άλλα που απασχολούν αυτή τη στιγμή τη μεγάλη πλειοψηφία των συμπολιτών μας (δάνεια, εισφορές σε ασφαλιστικά ταμεία, μειωμένες συντάξεις και μισθούς κ.ο.κ.). Όλα διευθετούνται. Με αγώνα όμως, με πείσμα και ισχυρή θέληση. Πιστεύω ότι θα μας ακούσουν οι κυβερνώντες, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Ειδικά όταν όλα αυτά (και είναι μερικά από όσα πρέπει και μπορούν να γίνουν) απαιτούν σχετικά μικρό κόστος και θα έχουν τεράστιο όφελος για τους ίδιους τους πολίτες, τα εκατομμύρια  ανέργων, αλλά και για το ίδιο το κράτος και τα δημόσια ταμεία….